Archiwum recenzenckie

Są miejsca, do których lepiej nie wchodzić po zmroku. I są takie, do których nie powinno się wchodzić w ogóle. Las z najnowszej powieści Przemysław Piotrowski jest właśnie takim miejscem. Niepokojącym, dzikim i pełnym tajemnic, które od lat skrywa przed ludźmi. A może to nie las ukrywa sekrety, tylko mieszkańcy niewielkiego Czyśćca? Już sam tytuł — „W ciemnym, głodnym lesie”   — brzmi jak ostrzeżenie. I szybko okazuje się, że nie jest ono przesadzone. Gdy kolejna młoda kobieta znika bez śladu w Bieszczadach, dziennikarka Nina nie potrafi pozostać obojętna. Zwłaszcza że dokładnie w tym samym miejscu lata wcześniej zaginęła jej siostra. Rozpoczynając własne śledztwo, odkrywa coś znacznie bardziej przerażającego niż pojedyncze zaginięcie. Bo dziewczyny znikały już wcześniej. I nikt nie chce o tym rozmawiać. To właśnie atmosfera jest największą siłą tej książki. Piotrowski buduje napięcie powoli, ale konsekwentnie. Mgła snująca się między drzewami, opuszczone drogi, nieufni mieszkańcy ...

Sztokholm tonie w chłodzie, a gdzieś w jego cieniu ktoś przesuwa granice ludzkiego okrucieństwa. Nie ma pośpiechu. Nie ma przypadku. Jest tylko precyzja. I właśnie dlatego od pierwszych stron 100 procent budzi niepokój, który z każdą kolejną stroną staje się coraz trudniejszy do zignorowania. Anders Roslund po raz kolejny udowadnia, że skandynawski kryminał potrafi być nie tylko brutalny, ale przede wszystkim inteligentny. To historia, w której zbrodnia nie służy szokowaniu. Jest elementem większej układanki, mrocznej gry prowadzonej przez kogoś, kto zdaje się badać granice człowieczeństwa. Pierwsze ciało pozbawione krwi. Drugie z kośćmi zmiażdżonymi niemal do ostatniej. Trzecie poddane przerażającemu eksperymentowi. Każda ofiara wygląda inaczej, ale wszystkie łączy jedno — ktoś chce coś udowodnić. Największą siłą tej powieści jest jednak nie sam morderca, lecz bohaterowie. Ewert Grens nie jest typowym policyjnym herosem. To człowiek naznaczony bólem, samotnością i własnymi demonami. C...

Wyobraź sobie, że przez dwadzieścia dwa lata żyjesz z myślą, że być może zabiłeś ukochaną osobę. A potem pewnego dnia widzisz ją żywą. Właśnie od takiego uderzenia zaczyna się najnowszy thriller Harlan Coben, a później jest już tylko bardziej niebezpiecznie, bardziej tajemniczo i bardziej emocjonująco. Nie ma głupich to historia, która błyskawicznie wciąga w sieć sekretów, niedopowiedzeń i pytań bez odpowiedzi. Sami Kierce od lat próbuje żyć dalej, choć wspomnienie tragicznej nocy w Hiszpanii nigdy go nie opuściło. Krew na rękach. Nóż w dłoni. Martwa dziewczyna obok. A potem ucieczka i lata niepewności. Kiedy jednak podczas zajęć dla przyszłych śledczych dostrzega twarz Anny, jego świat rozpada się po raz drugi. Bo jeśli Anna żyje... to co wydarzyło się tamtej nocy? I czy można ufać własnym wspomnieniom? To właśnie ten motyw zrobił na mnie największe wrażenie. Coben po mistrzowsku bawi się pamięcią bohatera i czytelnika. Każdy kolejny rozdział sprawia, że pewniki przestają istnieć, a p...