"Kill Me First" Oliwii Kryspin

Pewne historie od początku sugerują, że niewinność nie ma tu wstępu. Kill Me First Oliwii Kryspin jest właśnie taką powieścią – mroczną, bezczelną i niepokojąco wciągającą, bo igra nie tylko z konwencją thrillera, ale też z moralnością czytelnika.

Mallory Morrigan w dniu osiemnastych urodzin nie dostaje symbolicznych kluczy do dorosłości ani życiowych rad. Dostaje coś znacznie cięższego – świadomy wybór wejścia w świat przemocy, który znała od zawsze, choć dotąd pozostawał w cieniu. Jej ojciec jest płatnym zabójcą, a ona chce kontynuować „rodzinną tradycję”. Brzmi jak prowokacja? I słusznie, bo ta książka celowo balansuje na granicy tego, co wypada usprawiedliwiać, a czego nie.

Autorka bardzo sprawnie buduje psychologię Mallory – to bohaterka odważna, impulsywna, ale też zagubiona. Jej decyzje nie wynikają wyłącznie z fascynacji przemocą, lecz z potrzeby przynależności, kontroli i zrozumienia własnego miejsca w świecie. Właśnie dlatego Kill Me First nie jest prostą historią o „dziewczynie-zabójczyni”, lecz opowieścią o kształtowaniu tożsamości w toksycznym środowisku, gdzie granica między siłą a słabością jest wyjątkowo cienka.

Momentem przełomowym staje się zarówno wizyta w klubie, jak i pojawienie się tajemniczego bruneta o przenikliwym spojrzeniu. Od tej chwili atmosfera gęstnieje, a fabuła nabiera niepokojącego rytmu. Autorka umiejętnie dawkuje napięcie, pozwalając czytelnikowi poczuć, że coś jest „nie tak”, zanim jeszcze wydarzy się coś naprawdę złego. To właśnie ciągłe poczucie zagrożenia jest jednym z najmocniejszych elementów powieści.

Na uwagę zasługuje też relacja ojciec–córka, która daleka jest od romantyzowania. Jest chłodna, momentami brutalna, pełna niedopowiedzeń i cichej manipulacji. To relacja, która bardziej uczy przetrwania niż miłości – i zostawia po sobie wyraźny dyskomfort.

Kill Me First to książka, która nie próbuje się tłumaczyć ani łagodzić ostrych krawędzi. Jest bezpośrednia, momentami prowokacyjna i zdecydowanie skierowana do dorosłego czytelnika, który nie boi się bohaterów moralnie niejednoznacznych. To opowieść o tym, że czasem największym pytaniem nie jest „kogo zabić”, ale kim tak naprawdę jesteś: drapieżnikiem czy ofiarą.

Jeśli lubisz mroczne historie z silną, choć niepokojącą bohaterką, psychologiczną głębią i atmosferą, która nie daje spokoju długo po zamknięciu książki – ta pozycja zdecydowanie zasługuje na uwagę.