Przejdź do głównej zawartości

"Higway of dreams" Ewa Maciejszuk

 „Highway of Dreams” autorstwa Ewy Maciejczuk to pełen ciepła romans, który pomimo pewnej prostoty zdobył moje uznanie. Nic nie poradzę na to, że cenię sobie romanse, które stawiają na uczucia poszczególnych bohaterów oraz chemię, która rozwija się powoli, dokładnie tak jak jest w rzeczywistości.

Świat Amelii sypie się niczym domek z kart. Zraniona i ośmieszona przez chłopaka dziewczyna niechętnie się zgadza, pod naciskiem nieustępliwej przyjaciółki, na spotkanie przy ognisku. Amelia nawet w najmniejszym stopniu się nie domyśla, że zwykła impreza zmieni jej życie.
Pech chce, że dziewczyna zostaje sama w obcym miejscu, skazana na nieznajomego motocyklistę Gabriela, który swoją tajemniczością i upodobaniem do prędkości powoduje u niej szybsze bicie serca. Przyparta do muru musi pokonać strach i powierzyć chłopakowi własne życie. Od tej pory Gabriel uparcie podejmuje próby, aby przekonać dziewczynę do siebie i do swojego niebezpiecznego hobby.
Los nieprzypadkowo postawił tych dwoje na swojej drodze, ale to oni muszą podjąć decyzję, którą ścieżkę życiową wybiorą.
Czy strach okaże się silniejszy od uczuć?

I jak wrażenia? Jesteście zaciekawieni, czy jednak macie wrażenie, że przerabialiście już ten wątek? Jest tak, to wiedzcie, że miałam tak samo, jednak okładka z motocyklistą zrobiła swoje - przyciągnęła mnie do siebie i „zmusiła” do lektury.

Na samym początku „Highway of dreams” zapowiadał się na niczym niewyróżniający się romans, jednak kiedy do głosu doszły uczucia bohaterów, przepadłam. Maciejczuk bardzo dobrze poradziła sobie z przelaniem wszelkich emocji na kartki papieru - w trakcie czytania wręcz czułam targające nimi bolączki oraz w pełni ich rozumiałam. Pani Ewa zaserwowała nam również narrację z wizji Gabriela oraz Amelii, co pozwala poznać całą historię z obu stron medalu - no sami powiedźcie, czy można chcieć coś więcej?

Tak, Gabriel zdobył moje serduszko przez fakt, iż jest motocyklistą (no nic nie poradzę na to, że mam do nich słabość ;) ). A scena, w której bohater tłumaczy, że motocykl to nie to samo co motor... no po prostu jakbym siebie słyszała, coś czuję, że gdybym miała możliwość poznać tę postać na żywo, bardzo szybko załapalibyśmy wspólny język.

Spokojnie, Gabriel nie jest bez wad. Może i zaimponował mi swoją bezpośredniością i tym, że wiedział, czego chce, to jednak wkurzył mnie tym, ze nie powiedział Amelii wszystkiego na swój temat. Jak wiemy, związku nie da się zbudować na kłamstwie i do tej pory mam ochotę go za to udusić.

Na koniec kilka słów o zakończeniu, które mnie po prostu zaskoczyło i dało otwartą furtkę na kontynuację, za którą trzymam kciuki - muszę koniecznie dowiedzieć się co będzie dalej. Pani Ewo, jeśli Pani to czyta, proszę pisać dalej, ja po prostu muszę wiedzieć, co będzie dalej!

Czy książkę polecam? Może i „Highway of dreams” nie należy do historii, w których akcja pędzi na łeb na szyję, to jednak autorka postawiła wszystkie swoje karty na emocje bohaterów, za co należy jej się pochwała. A sceny pomiędzy Amelią oraz Gabrielem zadziałają na Wasze zmysłu, uwierzcie.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

„Złodziej dusz” – Graham Masterton (Rook, tom 7)

Gdy śmierć staje się dopiero początkiem prawdziwego koszmaru. W siódmej odsłonie serii o Jimie Rooku Graham Masterton po raz kolejny udowadnia, że horror z elementami szkolnego dramatu wciąż może zaskakiwać świeżością – nawet po sześciu tomach. Autor wraca do prostej, ale niezwykle skutecznej formuły: codzienność kalifornijskiego nauczyciela zostaje brutalnie rozbita przez pradawne zło, a stawką okazują się nie tylko ludzkie życia, lecz także dusze jego uczniów. Fabuła w skrócie Tragiczny — i zarazem upiornie groteskowy — początek roku szkolnego: Rook niechcący rozjeżdża kotkę Tibbles, by chwilę później zobaczyć ją żywą w wiklinowym koszu podarowanym przez nowego ucznia, Kim Dong Wooka. Chłopak wspomina o demonicznej Kwisin, lecz milknie, zanim zdradzi szczegóły. Od tej chwili za nauczycielem zaczyna kroczyć śmierć: uczennice popełniają spektakularne samobójstwa, sąsiedzi płoną żywcem, a Jim'a nawiedza zjawa głodna ludzkiej rozpaczy. Kwisin żywi się duszami samobójców, a klasa spec...

Graham Masterton "Syrena"

  Cykl: Rook, tom 5 "Czasem zło czai się pod powierzchnią…" Zbliża się koniec roku szkolnego w West Grove Community College w Los Angeles. Jim Rook , charyzmatyczny nauczyciel języka angielskiego i wychowawca klasy specjalnej, pakuje już walizki – otrzymał prestiżową propozycję pracy w Ministerstwie Oświaty w Waszyngtonie. To szansa na nowy początek i zamknięcie rozdziału związanego z latami nauczania młodzieży z problemami. Ale przeszłość nie daje o sobie zapomnieć. Na progu jego domu staje Jennie , dawna uczennica, zrozpaczona po tragicznej śmierci syna, który utonął w domowym basenie. Jennie nie wierzy w przypadek – jest przekonana, że to coś nadprzyrodzonego odebrało jej dziecko. Rook, znany ze swojej empatii, początkowo traktuje to jako rozpaczliwy sposób radzenia sobie z żałobą. Jednak seria tajemniczych i brutalnych wypadków wśród jego obecnych uczniów zmusza go do zmiany zdania. Chłopiec tonie podczas surfowania – mimo że był doświadczonym pływakiem. Uczennica z popar...

Szczęściary – Magdalena Kordel

Przyjaźń. Czułość. I trochę życiowego bałaganu. Czasem życie serwuje nam huragan. Ale jeśli masz obok siebie trzy bratnie dusze, z którymi znasz się „od piaskownicy” – możesz przetrwać wszystko. Magdalena Kordel, mistrzyni opowieści pełnych serca, w Szczęściarach  oddaje hołd kobiecej przyjaźni – tej prawdziwej, nieraz pokrzywionej, ale zawsze obecnej. Cztery kobiety. Cztery historie. Jedna przystań. Zyta, Miłka, Pola i Łucja – każda z nich stoi na rozdrożu. Jedna boi się ponownie zaufać, inna ma dość zapominania o sobie, trzecia pragnie zacząć od nowa, a czwarta zbyt długo odkłada marzenia. I choć są różne jak pory roku, ich przyjaźń jest stała jak tlen – niezastąpiona. ➡ Zyta   – odważna, choć z poranionym sercem. ➡ Miłka   – gotowa rzucić wszystko, ale czy ma dość siły? ➡ Pola   – matka, żona, pracownica. A gdzie w tym wszystkim ona sama? ➡ Łucja   – wie, czego chce. Ale czy potrafi po to sięgnąć? Kordel pisze jak nikt inny: �� ciepło i lekko, ale bez słodyc...