Archiwum recenzenckie

Są książki, po których zamykasz drzwi na dwa zamki. I takie, po których zaczynasz sprawdzać, czy ktoś nie stoi za Tobą. Pięć kobiet. Jedna trauma. Jeden koszmar, który nigdy się nie kończy. Alexandra, Lucy, Bridget, River i Natalie nie są połączone przyjaźnią – łączy je strach. Wszystkie były obserwowane, śledzone, kontrolowane. Wszystkie wiedzą, jak to jest czuć na plecach czyjś wzrok, nawet gdy w pokoju panuje cisza. Kiedy jedna z nich ginie – brutalnie i zbyt szybko po wyjściu jej stalkera z więzienia – napięcie eksploduje. A gdy pojawia się wiadomość zapowiadająca kolejną śmierć, czas zaczyna tykać. Dziesięć dni. Jedna ofiara. Zero bezpiecznych miejsc. C.L. Taylor prowadzi czytelnika przez historię, która jest boleśnie realistyczna. Tu nie ma przerysowanych antagonistów – jest zwyczajne zło, które zna nasze nawyki, rutyny i słabości. Thriller, który nie straszy potworami, tylko faktem, że to wszystko mogłoby wydarzyć się naprawdę . Najmocniejszym elementem tej powieści jest psychol...

  „Ona coś knuje”  Sary Goodman Confino to powieść, która smakuje jak letni wiatr znad oceanu, rozmowy prowadzone przy kawie i historie opowiadane szeptem – te najważniejsze, które dojrzewają przez lata. Jenna wraca do rodzinnego domu po rozwodzie, z sercem pełnym zmęczenia i poczuciem, że coś w jej życiu wymknęło się spod kontroli. Zamiast planować przyszłość, daje się porwać podróży – tej dosłownej i tej znacznie głębszej – w którą zabiera ją jej babcia Evelyn. Niezwykła, pełna energii kobieta, która doskonale wie, że wiek nie jest przeszkodą, by jeszcze raz spojrzeć wstecz… i odważnie ruszyć naprzód. Podróż do nadmorskiego miasteczka w Massachusetts staje się przestrzenią wspomnień, zwierzeń i opowieści o młodzieńczej miłości – tej burzliwej, nieoczywistej, pełnej ryzyka i namiętności. Evelyn odsłania przed wnuczką fragmenty swojego życia, które do tej pory pozostawały w cieniu. Każda historia brzmi jak lekcja – o wyborach, żalu, odwadze i o tym, że niektóre uczucia nigdy n...

„Grobowa cisza”  Ryszarda Ćwirleja to kryminał, który mówi półgłosem, ale uderza z pełną siłą. Trzeci tom cyklu o prokuratorce Brygidzie Bocian przenosi czytelnika do Polski początku lat 90. — czasu chaosu, niedomkniętych spraw, szarej strefy i ludzi, którzy bardzo szybko uczą się, że prawo nie zawsze nadąża za rzeczywistością. Punktem wyjścia jest pozornie prosta zagadka: ciało mężczyzny znalezione w lesie po polowaniu. Brak dokumentów, brak świadków, brak oczywistych motywów. Wszystko wskazuje na przypadek. Ale u Ćwirleja przypadki nie istnieją — są tylko źle zadane pytania i zbyt pochopne odpowiedzi. Równolegle autor prowadzi kilka wątków, które na pierwszy rzut oka nie mają ze sobą nic wspólnego: spirytusowy przemyt, nieczynna gorzelnia, zniknięcie dziennikarza, bankowe interesy pachnące przekrętami. Każdy z tych elementów funkcjonuje jak osobny trybik, a czytelnik stopniowo odkrywa, jak precyzyjnie zostały ze sobą zazębione. Ogromną siłą powieści jest jej tło społeczne. Ćwirle...

„Chirurg na wojnie. Zapiski z piekła frontu wschodniego”  to jedna z tych książek, które nie pozwalają czytać obojętnie. To nie jest historia heroizmu w hollywoodzkim wydaniu ani opowieść o wojnie widzianej z perspektywy map i rozkazów. To brutalne, bezpośrednie świadectwo człowieka, który każdego dnia stawał oko w oko z cierpieniem — i musiał decydować, kto ma jeszcze szansę żyć. Hans Killian, niemiecki chirurg pracujący na froncie wschodnim, obnaża mit potęgi III Rzeszy. Armia, która miała podbić świat, nie była w stanie zadbać o podstawową opiekę medyczną dla własnych żołnierzy. Brak sprzętu, leków, personelu i elementarnych warunków sanitarnych sprawia, że leczenie przypomina bardziej średniowieczne praktyki niż nowoczesną medycynę. Wypalane rany, operacje wykonywane w ruinach, amputacje przeprowadzane w pośpiechu, przy mrozie i huku bomb — to codzienność, a nie wyjątek. Autor nie oszczędza czytelnika. Opisy są dosadne, momentami wręcz wstrząsające, ale nigdy nie epatują okruci...

  Kat Gaudiego  to kryminał, który nie tylko opowiada o zbrodni, ale czyni z niej makabryczną formę sztuki. Aro Sáinz de la Maza już od pierwszych stron wciąga czytelnika w Barcelonę widzianą od zupełnie innej strony – dusznej, brutalnej i przesiąkniętej lękiem. Płonące ciało zawieszone na fasadzie Casa Milà nie jest jedynie szokującym obrazem. To manifest. Sprawca działa z precyzją artysty i chłodną kalkulacją kata, a każda kolejna zbrodnia wydaje się elementem większego, przerażająco przemyślanego projektu. Miasto Gaudiego staje się sceną, narzędziem i ofiarą jednocześnie. Na pierwszy plan wysuwa się inspektor Milo Malart   – bohater niejednoznaczny, zmęczony, balansujący na granicy zawodowego upadku. Jego intuicja bywa ostrzem, ale też przekleństwem. Towarzysząca mu profilerka Rebeka Mercader  wnosi do śledztwa chłodną analizę i psychologiczną głębię, a ich relacja oparta jest bardziej na napięciu niż zaufaniu. To duet, który nie daje łatwych odpowiedzi, ale skute...